Dit vonden jullie ervan … 2

Patáát. Ik ben Naat! Ik durf! (Joke Guns | Yoeri Slegers)

Twee ‘must have’ vliegen in één klap, uit de reeks ‘Naat’.

Ik ben Naat!
Maak kennis met Naat. Een jongen van zes zit in de klas van lieve juf Pat. Naat is anders dan zijn drukke leeftijdsgenootjes Piet en Jan. Naat is dol op zijn zus Joen. Mooie anekdotes uit het klasleven gegrepen met aandacht voor emoties, wat wel en niet kan, mag. Of hoe Naat het klasgebeuren beleeft en juf Pat warmhartig, begripvol inspeelt op Naats anders zijn. Jufs verjaardag, een carnavalfeestje, zwemmen, speeltijd, rekenen … dolle belevenissen op een rij en bekeken door Naats ogen.

Ik ben Naat! Joke Guns | Youri Slegers
[ISBN 978-90-5838-611-3]

Ik durf!
Naat is ouder, bijna acht. Hij zit nu bij strenge meester Pat in de klas. Naat houdt nog steeds niet van drukte en verandering. Malik, Jan, Jana en Britt zijn zijn klasgenootjes. ‘Owee’, de klas gaat op bosweek. Lees hoe Naat alles weten wil en hoe hij de busrit, uit logeren, bosgeesten, spoken, onderling grappen en grollen ervaart.

Ik durf! t! Joke Guns | Youri Slegers
[ISBN 978-90-5838-665-6]

Beide verhalen neergeschreven in duidelijke, eenvoudige spreektaal door jeugdauteur Joke Guns, realistisch geïllustreerd door Yoeri Slegers.
Twee vlotte leesboekjes, zonder moeilijke woorden geschikt voor eerste lustige lezertjes en een een uitstekende, ontwapende leidraad voor het praten met kinderen over het uiten van gevoelens.

[Uitgegeven bij Wielsbeke – De Eenhoorn]

Advertenties
Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen

Dit vonden jullie ervan … 1

Over ‘Ik Durf!’

Joke Guns is erin geslaagd om met ‘ik durf” een avontuurlijk verhaal te schrijven op maat van eerste lezers. Ze laat zien dat jongens niet altijd helden hoeven zijn, maar dat ze dat in “Ik durf” wel degelijk kunnen worden. Je kunt er ook een tikkeltje het griezelen mee leren…

(Katrien Temmerman)

Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen

Over schrijven, schrijvers en mensen die gelezen willen worden. Door schrijvers.

‘Wat leuk, jij schrijft boekjes,’ kirde een vriendin van een vriendin van een kennis van mijn moeder. Ik knikte vriendelijk (denk ik), zuchtte even (zachtjes, hoop ik) en probeerde het gesprek een andere wending te geven.
Maar er was geen ontsnappen mogelijk.
‘Wat een ongelooflijk toffe hobby, hé,’ vervolgde de dame.
‘Werk,’ mompelde ik.
‘Ja, dat zullen je kindertjes wel leuk vinden,’ ging ze genadeloos door.
‘Valt wel mee,’ antwoordde ik, ondertussen overduidelijk tegen beter weten in, want ze was beter in praten dan in luisteren.

‘Ik ken iemand …’ ratelde ze verder.
En een tijdje later: ‘Misschien kun jij een keertje …’
‘Geen tijd,’ reageerde ik zwakjes.
Maar ook dat wuifde ze gezellig weg.
Want boekjes schrijven voor kindertjes is zo gezellig dat auteurtjes met plezier manuscriptjes van wildvreemden gratis en voor niks lezen en beoordelen. Met uitgebreide feedback natuurlijk. Alsjeblieft en dankjewel.

De frustratie nam buitenaardse proporties aan. Want dit gesprek was het zoveelste in die soort. Het mailtje (met verhaaltje in de bijlage) dat dezelfde dag nog kwam, heb ik trouwens gewist.

Ik geef les aan gemotiveerde cursisten.
Zij schrijven. Ik lees. En beoordeel. Geef advies. Mopper. Wijs hen op hardnekkige fouten. Laat hen ook voelen dat ze wél helemaal zichzelf mogen zijn. Moeten zijn!
Ze moeten af en toe een hele poos wachten op mijn feedback, want ik ben een verstrooide professor, een warhoofd, een auteur.
Zij hebben, meer dan wie dan ook, recht op mijn begeleiding.
Al die andere lieve, goedbedoelende mensen komen hopelijk vandaag of morgen het volgende te weten:

artist

Het gesprek liep ten einde.
‘En ga je nu ook een echt boek schrijven?’ vroeg ze nog geïnteresseerd.
Ik brieste iets in de aard van moetnaarmijnwerk.
‘Oh,’ juichte ze bijna in extase. ‘Je hebt ook een echte job, wat goed voor jou!’

Tot daar mijn boeiende ontmoeting met de vriendin van de vriendin van de kennis van mijn moeder.

Lieve mensen, af en toe lees ik verhalen van anderen. Liefst in boeken die ik helemaal zelf uitkies. Soms ook omdat vrienden het me vragen. Dat doe je wel eens voor vrienden. Vind ik.
Maar verder hecht ik eraan mijn eigen tijd te gebruiken voor dingen die ik zelf belangrijk vind. Mijn man, mijn kinderen, avondschool Zweeds, mooie muziek …

Boekengroeten,
Joke

 

Geplaatst in Uncategorized | Tags: , | 9 reacties

Ridder Sam voelt zich goed bij Amory!

Ridder Sam ontmoet ondertussen op vele plaatsen gretige lezertjes.
Deze foto hoeft verder weinig uitleg.
Dat ziet een auteur graag. Heel graag!

Ridder Sam en AmoryWarme boekengroeten,

Joke

 

Geplaatst in Jeugdauteur | Een reactie plaatsen

Ridder Sam zoekt een draak

Gisteren werd ik bij de voordeur verrast door een busje van TNT Post.
Een pakje. Voor mij!
Een pakje van uitgeverij Zwijsen, en ik zat er al even gespannen op te wachten.

Een paar maanden geleden zag ik de drukproef, nu is het boek helemaal klaar.
‘Ridder Sam zoekt een draak’ is net verschenen als boekje 9 in de (vooral in Nederland) erg populaire Leesleeuw-reeks.
De illustraties werden gemaakt door Jan de Kinder. Ik hou heel erg van zijn stijl, en ben dan ook trots dat ik voor Zwijsen een boek met hem mocht maken.

Ridder Sam 3 Ridder Sam2Heeft jouw kind een Leesleeuw-abonnement? Laat me gerust weten welke reacties er kwamen. Ik ben benieuwd!

Heb je geen abonnement, maar wil je wel graag een boek?
Dat kan! Ik geef er namelijk eentje aan de persoon met de leukste en/of interessantste (mini)recensie over een van mijn oudere boeken.
Kruip dus in je pen, en laat me horen wat je vond van ‘Ik ben Naat!’, ‘Ik durf!’, ‘Prinses Yun’ …

Binnen een paar weken lees je het resultaat én de winnaar hier!

 

Boekengroeten,

Joke

 

Geplaatst in Uncategorized | Tags: , , , , , | Een reactie plaatsen

De jeugdboekenweekmaand zit er weer eens op

Zo.
Dat was het dan.
In februari vlogen we er al in. Massaal.
Ik las op facebook over de auteursbezoeken van collega-schrijvers (En illustratoren natuurlijk). Ze reisden, net als ik, het hele land door.
Af en toe stak de sneeuw stokken in de wielen.
Voor het eerst moest ik een lezingendag annuleren. En dat vond ik niet fijn!

Maar gisteren heb ik de laatste twee groepen gehad.
Later dan voorzien. Maar ik ben blij dat we voor die uitgestelde lezingen toch nog een gaatje hebben gevonden.
Brugge. Vriendelijke mensen daar.
En Hemiksem, Nevele, Aalst, Erembodegem, Haaltert, Gent en Gijzegem mocht ik al eerder bezoeken.

Mandala4
Mandalaschool1SintJozefscollegePontstraatMoseo
Ik maak even de balans op. Voor mezelf. Voor ieder die het wil horen (dus lezen).

1 Dit jaar heb ik slechts in 3 provincies getoerd. Oost- en West-Vlaanderen en Antwerpen.
2 Mijn gesubsidieerde lezingen voor 2013 waren al héél vroeg helemaal op. Scholen en  bibliotheken merken ook dat het allemaal snel kan gaan. De eerste reserveringen voor 2014 staan al genoteerd!
3 Dit jaar heb ik, meer dan ooit tevoren, het belang van betrokken leerkrachten ontdekt. Ik heb een paar pareltjes ontmoet. Lieve (gemotiveerde!) leerkrachten: jullie zijn goud waard. Dank, dank, dank!
4 Dit jaar heb ik, net als vorige jaren, een paar frupselpupleerkrachten ontmoet. Beste frupselpuppers, jullie kunnen het misschien niet helpen, maar besef goed dat jullie het voorbeeld moeten geven. Als leerkrachten weigeren mee te doen, kunnen auteurs met de kinderen weinig beginnen. Foei, foei, foei!
5 Dit jaar heb ik heel boeiende vragen gekregen, vooral van kinderen van het eerste leerjaar. Ik heb kleine filosofen ontmoet, schrijvers in de dop, denkertjes. Ook een heleboel enthousiaste wiebelkontjes.
(Ze hebben niet allemaal ADHD, lieve volwassenen, het zijn gewoon kinderen, en in mijn lezingen mogen ze dat ook zijn!)

Ik heb ervan genoten, eerlijk waar.
Bedankt voor de fijne ontmoetingen, voor de verwondering en de bewondering (jaja, ik mag ook wel eens ijdel zijn 😉 ).

Toegegeven, ik ben ook blij dat het weer afgelopen is.
Sommige auteurs zuigen alle nieuwe inspiratie als een spons op, en beginnen tussen twee auteursbezoeken aan een nieuw boek.
Ik niet.
Mijn hoofd zit te vol.
Dus ik ga eerst even languit op de bank.
Lekkere kop hete koffie erbij.
Ogen dicht.

Wachten op nieuwe inspiratie.

En dan … schrijven … eindelijk!

Hartelijke boekengroeten,

Joke

Geplaatst in Jeugdauteur | 1 reactie

Warres vleugels: lees het!

Ik heb geen tijd. Geen tijd voor de was en de strijk. Deadlines halen blijkt een helse klus. En in mijn NaNoWriMo-schema loop ik hopeloos achter.

Maar dit moet ik nu schrijven! Het boek is te mooi om erover te zwijgen.

Tijdens mijn laatste signeerdag op de Antwerpse boekenbeurs zat ik naast jeugdauteur Inge Bergh. Haar meest recente boek stond voor mijn neus te blinken. De nogal opvallende illustratiestijl van tekentalent Alain Verster was me al eerder opgevallen. Maar nu nam ik ook de tijd om het door Inge geschreven verhaal ‘Warres vleugels’ te lezen.  Wat een boek!

Warre moet de wijde wereld in. Hij drijft zijn vader tot wanhoop met al zijn kleine ongelukjes, zijn onhandigheid en naïviteit. Vertrekken is de enige overgebleven optie.
Hij vertrekt de volgende ochtend, rennend over een pad dat zijn vader voor hem, letterlijk en figuurlijk, geëffend heeft. Althans, dat was de bedoeling.

Warre danst de wereld door met een bijna jaloersmakende blijheid en onbevangenheid. Gehoorzaam gaat hij op zoek naar mensen die hem ‘een schop onder zijn kont willen geven’, die hem ‘vooruit willen helpen’, want dat heeft zijn vader hem nog nageroepen.

Hij komt mensen tegen waar hij geen donder aan heeft, maar ook mensen die zijn leven een andere wending geven, mooie mensen …

Inge Bergh vertelt meer dan een verhaaltje. Ze toont de strijd van goedbedoelende ouders die zich machteloos voelen bij het anders zijn van hun kinderen. Het is een zware strijd. Want een kind als Warre roept dan misschien vertedering op bij mensen die hem af en toe ontmoeten, de dagdagelijkse Warre kan een ouderhart bezwaren. Toch is er steeds die hartverscheurend mooi beschreven liefde van een vader voor zijn zoon, van een zoon voor zijn vader.
Ik ken en ben die vader, die volwassene die soms niet meer weet van welk hout pijlen maken. Ik herken de vriendelijke man die Warres vragen niet begrijpt. En ik heb het vrouwtje dat hem op weg helpt al meerdere malen ontmoet. Ik zie haar in het team dat mijn oudste zoon onvermoeibaar begeleidt, ik zie haar in toevallige passanten in de levens van mijn kinderen.

‘Warres vleugels’ is een prachtig, poëtisch en zelfs humoristisch verhaal dat ons een spiegel voorhoudt zonder belerend te zijn. Het is een boek dat me tot tranen toe ontroerd heeft. Het is een boek dat ik op grijpafstand houd zodat ik, als ik weer eens mijn geduld dreig te verliezen, kan lezen over Warre, over de kracht van vertrouwen, en over de liefde die zo veel mogelijk maakt.

Joke

Geplaatst in Recensies, Vanallesjes | Tags: , , | 2 reacties