De jeugdboekenweek (zeg maar maand) zit erop!


Mijn reis door Vlaanderen zit erop. Elk jaar opnieuw sta ik te popelen om weer op lezingentournee te mogen gaan. Elke boeking schrijf ik zorgvuldig in mijn agenda (en in de agenda van mijn liefste, voor de veiligheid, want ik durf wel eens iets te vergeten). Bij elke nieuwe bibliotheek, elk nieuw klasje, juich ik. Bij boekingen door  ‘oude getrouwen’ ben ik minstens even blij (want dan vonden ze mijn lezing van het vorige jaar dus fijn, neem ik vlotjes aan).

En dan begint het. Een week voor het eerste auteursbezoek krijg ik nachtmerries. Ik breng aanzienlijk meer tijd door in het kleinste kamertje. Ik sta stijf van de stress. Heel vreemd is dat, elke eerste lezing van het seizoen lijkt op mijn allereerste lezing ooit. Paniek, zweethanden, een lichte trilling in mijn stem (en als ik die al hoor, hoort iedereen die!).

De eerste treinreis is lang, dit jaar. Drie keer overstappen. Zware tas met boeken en andere lezingspullen. Maar het gesjouw en het geloop tussen twee perrons doen mijn bibbers verdwijnen.

Ik kom aan in Schelle, Eeklo, De Pinte, Liedekerke … en denk: wat fijn dat ik mag komen.

De kinderen stromen het lokaal binnen, soms is dat een cleane ruimte, soms een smoezelige zaal, soms een gezellig ingerichte leeshoek … Maar elke keer word ik helemaal blij van de verwachtingsvolle gezichten. En dan weet ik het weer: voor jullie wil ik zo ongelooflijk graag mijn best doen.

Dus ik vertel, ik vraag, ik luister, ik lees voor, ik zing, en alle kinderen zingen mee. De juffen daarentegen, die hebben wel eens een duwtje (zeg maar duw) nodig. Ze zetten lang niet allemaal hun schroom opzij. De vragenronde is vaak hilarisch. Zesjarigen hebben een heel eigen idee van het concept ‘vraag’. Ze vertellen hun eigen verhaal. Over hun nonkel die ook Patrick heet (net als meester Pat uit ‘Ik durf!), over hun eigen klas, hun eigen familie. En als er dan echte vragen komen, willen ze weten wat mijn lievelingskleur is, mijn lievelingsdier en mijn lievelingsboek. Een meisje wilde weten waarom ik schrijfster was geworden, terwijl ik ook zou kunnen meedoen met de Voice van Vlaanderen. Kinderen van zes zijn fantastisch! 🙂

Ik word moe, niet van de lezingen, maar van al het geregel eromheen. Mijn gezin is er ook nog. Vaak moeten we oppas regelen (mama is niet op tijd thuis van de lezing aan de andere kant van het land), moet mijn liefste een trein later vertrekken (want mama is om 7 uur al de deur uit en kan dus niet op de schoolbus van de oudste wachten) en haal ik mijn deadlines voor andere opdrachtgevers niet of nauwelijks.

Ik ben dus blij dat het erop zit. En toch kijk ik weer reikhalzend uit naar de volgende reeks lezingen.

Dus beste bibliotheek, lieve juf en meester, fijne boekhandel … surf naar de website van Stichting Lezen, bekijk daar de informatie die bij jeugdauteur Joke Guns te vinden is, en boek me. Want ik heb er zin in. Echt waar!

En vergeet binnen 3 weken niet op zoek te gaan naar mijn nieuwste prentenboek:

Prinses Yun

Verhaal: Joke Guns
Illustraties: Yoeri Slegers                                                                                                                             Uitgeverij: De rêverie

Met een warme boekengroet,
Joke

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Jeugdauteur en getagged met , , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s