Weekendje weg en een stapel boeken

Zaterdag vertrokken mijn liefste en ik richting Ronse, onze kinderen met een gerust hart achterlatend bij nichtje Eline (‘wanneer vertrekken jullie nu eindelijk’, wijst niet echt op door verdriet verteerde kinderzieltjes!)

 

We werden warm onthaald in www.huisminne.be met koffie (nooit een zuinig kopje, steeds een stevige kan!) en taart (nooit een zuinig stukje, maar wel meerdere ‘proevertjes’).

Huis Minne wordt met vaste, vrolijke, creatieve hand gerund door Brigitte Minne die dus veel meer kan dan alleen kinderboeken schrijven (wat ik op zich al heel wat vond, maar haar taarten, confituur, quiches… zijn dus ook fantastisch!)

 

De omgeving is prachtig, we voelden ons zowaar een beetje in het buitenland. We wandelden er in het Muziekbos en bezochten ook Ronse en Oudenaarde. Het weer werkte mee. Koud en zalig zonnig was het.

 

Onze kamer vonden we boven, in het Grote Huis. Eenvoud, stijl, een heerlijk bed en absolute rust.

 

Lezen deden we ook, urenlang, ongestoord! Manlief verdiepte zich in het verslag van Ingrid Betancourt, terwijl ik me op een stapel kinderboeken gooide.

 

Deel twee van Enge Ella (Enge Ella en de zevenster, de tweede waarheid) was leuk, en mooi uitgegeven (uitgeverij De Geus kan er wat van). De belevenissen van een iets té enthousiast spookje zijn vermakelijk. De doelgroep (7+) zal echter af en toe struikelen over te moeilijke woorden en zinsconstructies. Toch heeft het verhaal vaart, zijn de personages (vooral Ella zelf en haar mensenvriend Pinneus) leuk en zijn de slechteriken echt slecht. Een aanrader voor graaglezertjes vanaf tweede/derde leerjaar.

(Unni Lindell en Fredrik Skavlan)

 

Het moerasmeisje (Siobhan Dowd) van uitgeverij Van Goor ging er ook vlot doorheen. Ik was wel een heel klein beetje teleurgesteld. Een veenlijk dat  in de dromen van de Ierse hoofdpersoon haar verhaal doet, dat is me iets te zweverig, en bovendien is het een techniek die ik al véél te vaak heb gezien.

Maar het volwassen worden van Fergus, in de jaren ’80, en midden in de Ierse kwestie, wordt goed verhaald. Feiten en fictie worden verweven en geven het verhaal body.
Een aanrader voor 12+

 

 

Een stevige tegenvaller werd ‘Gezicht van Britt (Maren Stoffel), een erg melig deeltje in haar Backpack-reeks. Misschien moet uitgeverij Leopold wat minder op vervolgjes teren, en wat meer naar diepgang en kwaliteit gaan zoeken.

Britt heeft een geheim (dat voor de lezer geen geheim is). Tara gaat ervandoor, de jongens hebben geen greintje karakter en het verhaal eindigt zoals het begint, met een afknapper.
Chicklit in de mottigste betekenis van het woord.

Maren Stoffels kan beter, veel beter. Want ze heeft echt al goeie boeken geschreven!

 

 

Onze twee dagen waren veel te snel voorbij. Maar we hebben ervan genoten.

 

Ik droom al van een jeugdliterair weekend in Ronse.

Wie daar ook zin in heeft, mag een mailtje sturen of hier een reactie achterlaten!

 

 

Boekengroet,
Joke

 

 

 

 

 

 

 

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Recensies, Vanallesjes. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s