Recensie ‘Soldaten huilen niet’ van Rindert Kromhout

Een paar maanden geleden ging Woeste Willem eens wat vroeger dan gewoonlijk dicht. Met man en kinderen reed ik ’s middags richting La Roche. Daar hadden we een klein huisje gehuurd voor het weekend, want een mens moet soms eens kunnen ontsnappen aan de dagdagelijkse stress! Om acht uur lagen de kinderen al in bed (moe), net als mijn liefste (buikgriep!). Leuk vond ik dat niet. Maar het gaf me wel de kans om heerlijk in het bovenste boek van mijn meegebrachte stapeltje te duiken. En wat een boek! Op de cover staat volgend fragment: ‘Als jij eerder doodgaat,’ zei ik, ‘zal ik een boek over je schrijven.’ ‘Als jij eerder doodgaat,’ zei Julian, ‘heb ik geen broer meer.’ Kijk, dat noem ik dus een pakkend fragment! De titel Soldaten huilen niet zet de lezer wel een beetje op het verkeerde been. Dit is geen klassiek oorlogsboek. Integendeel. Auteur Rindert Kromhout heeft een schitterend verhaal afgeleverd. Schilderes Vanessa Bell woont, samen met haar (homo) vriend Duncan op Charleston, een huis op de buiten, een paar uur weg van Londen, waar de man van Vanessa woont. De kinderen Julian, Quentin en Angelica groeien bij hun moeder op. De zus van Vanessa is Virginia Woolf, getrouwd met uitgever Leonard. Ze maken deel uit van de beroemde Bloomsbury Groep. Figuren als Lytton en Carrington, vrienden des huizes, worden schitterend neergezet. De sfeer is liefdevol, passioneel, kunstzinnig en, omdat het verhaal geschreven wordt door de jonge Quentin, veel minder decadent dan datzelfde verhaal door volwassen ogen. Julian en Quentin zijn de hoofdpersonages. Hoe zij zich ontwikkelen, los van elkaar en toch innig verbonden, is briljant verwoord. De invloed van een kunstzinnig milieu op opgroeiende kinderen wordt hier niet in gewone fictie getoond. De (cultuur)geschiedenis is er ook nog. Over heel wat personages kunnen we informatie terugvinden in de uitgebreide boekenlijst, achterin dit boek. Ik wil in elk geval ooit Monk’s House (Virgina Woolf) bezoeken! En onderzoeken of de schilderijen van Dora Carrington inderdaad minder goed zijn dan die van Vanessa Bell. Wat heb ik van dit boek genoten! Af en toe wenste ik mezelf op Charleston. Gewoon om met eigen ogen te kunnen zien hoe de kamers vorm kregen, hoe de dorpsbewoners reageerden op dat excentrieke stel kunstenaars, hoe Quentin schrijver werd, en Julian… niet. Lezen!

Boekengroet,

Joke

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Recensies. Bookmark de permalink .

2 reacties op Recensie ‘Soldaten huilen niet’ van Rindert Kromhout

  1. saskia ketelaar zegt:

    Dat roept herinneringen wakker aan die onbegrijpelijke maar daarom juist schitterende film Carrington. Zelfde sfeer?

  2. jokeguns zegt:

    Absoluut, Saskia, maar dan vanuit het perspectief van een kind.
    Langs de ene kant voel je de drang om deel uit te kunnen maken van het plaatje. Maar het nuchtere verstand komt ertussen, en dwingt je te kijken naar de vreemde elementen.
    Als ik de film nog eens te pakken krijg, zal ik er zeker met andere ogen naar kijken.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s